Toon 0 resultaten

Van toptennisser naar toernooidirecteur. Richard Krajicek rolde na zijn sportcarrière meteen in een ‘gewone’ baan. Pas op z’n 39e solliciteerde hij voor het eerst. Hij stapte naar een coach om zich goed voor te bereiden. ”Ik had wel de juiste ingrediënten, maar wist niet hoe ik er een mooi gerecht van moest maken.”

”Ik vind het dapper als mensen uit hun comfortzone durven te stappen. Ik kon dat tot op zekere hoogte wel binnen mijn carrière, door bijvoorbeeld een nieuwe training uit te proberen. Maar ergens comfortabel zitten en toch alles opgeven om aan een nieuwe baan te beginnen… Daar heb ik veel bewondering voor, maar zo zit ik niet in elkaar. Als ik niet had hoeven stoppen, tenniste ik nog steeds. Maar ik had geen keuze.

Twee jaar kwakkelen

Tennis was mijn leven. Ik stond vanaf mijn derde op de baan en we gingen vanaf mijn zesde niet op vakantie, maar met de caravan naar tennistoernooien. Na 4vwo ben ik gestopt met school. Zestien jaar was ik. Tegenwoordig moet je achttien jaar zijn of een diploma hebben om te mogen stoppen. Dat vind ik wel goed, want een echte profcarrière is voor de meeste mensen niet weggelegd. Ik gaf mezelf destijds vier jaar om bij de eerste honderd te staan. Ik dacht: als ik dan niet goed genoeg ben, stop ik. Dan kon ik nog mijn school afmaken. Twee jaar lang kwakkelde ik, daarna ging het heel snel. Binnen vier maanden was ik van 600 naar 60 gestegen op de wereldranglijst. School was toen uit mijn gedachten. Ik ben nog eens twintig maanden geblesseerd geweest aan mijn elleboog en toen heb ik aan de Open Universiteit een paar modules rechten gehaald. Maar op het moment dat ik weer kon tennissen, gingen de boeken weg. Sommige sporters vinden de combinatie sporten en studeren fijn, maar bij mij ging het ten koste van mijn resultaten. Over mijn leven na mijn tenniscarrière dacht ik al die jaren niet na. Je moet als topsporter een ongelofelijke focus hebben. Als je te veel met andere dingen bezig bent, verlies je die focus. Ik had zoiets van: ik zie wel wat er op mijn pad komt. Het voordeel van proftennis spelen, is dat je er veel geld mee kunt verdienen, waardoor je financieel onafhankelijk bent. Dat geeft in elk geval de ruimte om rustig rond te kijken.

Eindeloze vakantie

Sommige oud-tennissers worden commentator of coach. Ik hoefde helemaal niet na te denken over wat ik zou gaan doen. Ik was nog niet eens gestopt toen ik de baan van toernooidirecteur van het ABN AMRO World Tennis Tournament kreeg aangeboden. Mijn voorganger had het 26 jaar gedaan, dus ik wist dat het misschien wel weer 26 jaar zou duren voordat de functie vrijkwam. Soms moet je een kans herkennen en die pakken. Het was het laatste duwtje om te stoppen met tennis. Het ging zo slecht met mijn lichaam, ik kon niet lang meer doorgaan. Hoewel ik het vooruitzicht van die baan had, viel ik nadat ik stopte in het befaamde zwarte gat. Niet meteen, de eerste drie maanden voelden als vakantie. Ik kon doen wat ik wilde, zonder steeds rekening te hoeven houden met mijn lichaam. Totdat ik me realiseerde dat deze vakantie niet zou ophouden. Ik ging eigenlijk met pensioen, ook al was ik pas 31. Ik had nog minimaal 25 jaar te gaan voordat het normaal is om niks doen. Ik vroeg me steeds af of ik nog ergens goed in zou worden. Die periode voelde ik me zo down. Zes maanden nadat ik was gestopt, eind 2003, heb ik mezelf bij mijn nekvel gepakt. In het nieuwe jaar moest het afgelopen zijn. Genieten van wat ik had bereikt en me niet meer afvragen hoe mijn leven er over twintig jaar uit zou zien. Tennisster Maria Sharapova verwoordde het onlangs mooi. Zij zei: ‘Wat ik doe als ik achtersta, is kleine doelen maken’. Dat is wat ik ook heb gedaan toen, het per jaar bekijken.

Ieder zijn kracht

De overgang naar een ‘gewone’ baan was waarschijnlijk moeilijker geweest als ik niets meer in het tennis kon doen. Ik heb een bepaalde reputatie opgebouwd, waardoor mijn mening wordt gewaardeerd en gerespecteerd. In een nieuwe setting zou ik me helemaal opnieuw moeten bewijzen. Nu ben ik in hetzelfde netwerk gebleven, alleen aan de andere kant. Met de toernooidirecteuren, managers, officials en bestuurders had ik als speler ook te maken. Mijn belangrijkste taak is woordvoerder zijn naar de media en ATP, relaties onderhouden met managers en het contracteren van spelers. Dat hoefde ik niet te leren, ik zat tenslotte al in dit wereldje. Ik heb wel een aantal twee-/driedaagse cursussen gevolgd, op het gebied van financiën en etiquette bijvoorbeeld. De eerste twee jaar bemoeide ik me met alles. Maar ik realiseerde me dat ik me moest concentreren op waar ik goed in ben. Je moet altijd uitgaan van je sterke punten en dat waar je minder in bent, laat je door iemand anders aanvullen. Iedereen heeft zijn eigen kracht. De grootste uitdaging voor mij is elk jaar weer een goed toernooi neerzetten. Ik moet omgaan met veranderingen aan de politieke kant, met problemen door spelers die zich terugtrekken én ik moet goed lobbyen; het blijft afwisselend en dat houdt me scherp.

Eerste keer solliciteren

Een jaar of drie geleden solliciteerde ik naar de functie van CEO van ATP, de overkoepelende organisatie van de grote toernooien. Rafael Nadal en zijn manager vonden dat ik die job moest doen. Ik had ook de steun van veel toernooidirecteuren en spelers als Andy Murray en Novak Djokovic. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik een sollicitatieprocedure inging en ik wilde me goed voorbereiden. Ik had wel de juiste ingrediënten, maar wist niet hoe ik er een mooi gerecht van moest maken. Vraag me iets over tennis en ik weet het en heb er een gefundeerde mening over. Maar je hebt maar een half uur en daarin moet je alles zeggen. En je krijgt vragen, bijvoorbeeld hoe je een bepaalde situatie zou aanpakken. Ik heb me daarin twee weken lang laten coachen door een executive coaching bureau. Heel leuk en leerzaam. Uiteindelijk zat ik de nacht voor het gesprek nog mijn speech te herschrijven. Ik vond het heel spannend, maar het knalde en ik had achteraf een goed gevoel over de sollicitatie. Ik kreeg complimenten van iedereen in de board. Aan de ene kant fijn, aan de andere kant dacht ik: de verwachtingen waren misschien niet hooggespannen. Uiteindelijk kwam ik helaas één stem tekort. Ik vond het wel een mooie ervaring. En het was misschien ook maar beter zo. Ik zou zo’n 35 weken per jaar van huis zijn geweest. Nu heb ik er al die tijd voor mijn kinderen kunnen zijn.

Jezelf overwinnen

Mijn dochter Emma zit nu al langer op school dan ik. Zij zit in 5vwo – als ze volgend jaar naar 6vwo gaat is ze hoger opgeleid dan ik – en wil dokter worden. Mijn zoon Alec is ook een vwo-kind, maar doet bewust de havo, zodat hij iets eerder klaar is. Dan kan hij zich helemaal storten op zijn tenniscarrière. Wat ik mis aan zelf tennissen op top niveau is de strijd. De pieken en dalen van winnen en verliezen. Juist omdat je zo down bent na een verloren wedstrijd kun je je zo high voelen als je wint. En keer op keer jezelf overwinnen, ook dat mis ik. Ik zou wel iets meer met tennis willen doen. Nu de kinderen groter zijn, heb ik daar meer tijd voor. Maar hoe ik dat precies ga invullen, weet ik nog niet. Ik houd van tennis, maar ook van sport in het algemeen. Sport verbroedert. Daarom blijf ik pushen om het op de politieke agenda te krijgen. Ik hoop dat er uiteindelijk een ministerie van sport komt. Ik heb weleens geroepen dat ik minister van sport wilde worden, maar ik denk dat ze beter iemand anders op die plek kunnen zetten. Ik heb te weinig verstand van politiek.

Egostrelend

Ik bekijk mijn toekomst nog steeds per jaar. Eind 2013 ben ik nog een keer voor de functie van ATP CEO benaderd door een headhunter. Het streelde mijn ego dat er nog interesse in mij was, maar ik heb nee gezegd. Misschien over drie jaar, maar het kan zijn dat ik nooit meer voor die job ga. Juist door die sollicitatie ging ik me realiseren dat ik als toernooidirecteur heel erg op mijn plaats ben. Ik ga fluitend naar mijn werk. Ik ben nog steeds bezig met tennis, heb een onwijs leuk team, reis veel maar ben niet weken van huis en voel me erg happy. Eigenlijk heb ik de gaafste baan ter wereld.”

Wie is Richard Krajicek?

Naam: Richard Peter Stanislav Krajicek (42)
Geboren in:
Rotterdam
Opleiding:
lagere school, 4 jaar vwo
Bekend van:
zijn indrukwekkende carrière als proftennisser, met als hoogtepunt een Wimbledonzege in 1996
Actueel:
directeur van het ABN AMRO World Tennis Tournament (9-15 februari 2015 in Ahoy Rotterdam), organiseert de Koningsspelen en is oprichter van de Richard Krajicek Foundation
Burgerlijke staat:
getrouwd met ex-model en schrijfster Daphne Deckers, vader van dochter Emma (1998) en zoon Alec (2000)

Meer inspiratie?

Lees ook de verhalen van andere BN’ers, zoals van een succesvolle columniste, bekende acteur en een Tweede Kamerlid. Of ontdek nu welke opleidingen en beroepen bij jou passen met de gratis LOI Beroepsinteressetest. Een van de nauwkeurigste beroepsinteressetests die op dit moment in Nederland op internet te vinden is.

Bekijk alle interviews Doe de beroepsinteressetest