Toon 0 resultaten

Als tiener wist ze het: ze wilde werken bij de radio. ”Radio was toen al de soundtrack van mijn leven”, zegt RTL Nieuws-gezicht Suzanne Bosman (48) nu. Gericht ging ze op haar doel af en zo maakte ze haar droom werkelijkheid. Bekend bij het grote publiek werd ze toen ze een overstap maakte naar tv. Geen ambitie, wel een fijne tweede liefde.”

”Op mijn verjaardag belde mijn vader: ”Ze feliciteerden je vanochtend rond 06.00 uur op de radio.” Ik wist het, had het zelf ook gehoord. Ik val altijd in slaap met de radio aan, dat oortje blijft de hele nacht in. Dat mijn vader dat ook doet, ontdekte ik pas een paar jaar geleden. Maar het verbaasde me niets. Bij mijn ouders thuis lagen standaard drie kranten op tafel en de radio stond altijd aan. Tijdens het eten ging het over politiek en het wereldnieuws. Mijn vader zette me voor de televisie toen Nixon aftrad en zijn toespraak hield. Hij zei: ”Je moet nu kijken, dit is geschiedenis.” Dat gevoel van belangrijke dingen willen meemaken, getuige willen zijn van de geschiedenis, hebben wij heel sterk. Helemaal toevallig zal het niet zijn dat mijn zus (Trouw-journalist Andrea Bosman – red.) en ik allebei in de journalistiek terecht zijn gekomen. Er is vast toen al een zaadje geplant..

Veel vlieguren

Het is heel fijn als je al op jonge leeftijd weet wat je wilt worden. Dat geluk heb ik gehad. Radio maken: het was mijn stip aan de horizon. Ik ben er heel gericht mee bezig geweest om daar te komen. Stukjes voor het hockeyblaadje en de schoolkrant en met mijn vader naar een uitzending van radioprogramma In de Rooie Haan. Geweldig vond ik dat. Op mijn vijftiende – ik zat nog op het atheneum – mocht ik komen kijken bij het radioprogramma van de lokale ziekenomroep. Een soort hobbyclub waar ik, zoals je het achteraf bekeken zou noemen, veel vlieguren heb gemaakt. Na mijn middelbare school wist ik dat het een journalistieke opleiding moest worden. Het werd de Academie voor Journalistiek en Voorlichting in Tilburg, waar een mentaliteit heerste van ”we gaan ervoor.” Ook al waren het de jaren 80, crisis en hoge werkloosheid...

Niet mijn ding

Via een stage bij de Wereldomroep rolde ik het vak in. Op mijn 22e zat ik bij Met het Oog op Morgen van de NOS, een plek waarvan ik vroeger dacht: ooit hoop ik daar te komen. Op televisie komen was niet iets wat ik ambieerde. Ik had weleens een Schooltv-serie gepresenteerd, maar vond het niet zo mijn ding. Dat hele gedoe van hoe je eruitziet en wat je aanmoet… En jezelf terugzien, iets wat nooit helemaal went. Ik had toen niet het gevoel dat daar mijn toekomst lag. En toen kwam de vraag of ik de overstap wilde maken naar RTL Nieuws. Ik voelde heel sterk dat ik, als ik ja zou zeggen, me in iets ongewis zou storten. Het was een beetje als het huis uitgaan. Ik had een leven opgebouwd, een carrière. Wat me aantrok, was het idee dat ik hier even een zwieper aan kon geven.

De vijand

Er waren mensen die het me sterk ontraadden. Die zeiden: ”Al die ego’s daar.” En: ”Je bent zo afgebrand als je op tv komt.” Maar ik ging toch, vond dat ik op eigen benen moest staan. Er waren mensen die het me kwalijk namen; RTL was destijds toch de vijand. Ze kregen wel een beetje gelijk. Die grote monden en ego’s waren er inderdaad, en het gedoe wat over je heen komt als je op tv bent. Ik kende niemand. Het duurde wel een jaar voordat ik op mijn plek zat. Maar ik ben er een grote meid van geworden. Met vallen en opstaan heb ik voor mezelf leren opkomen. Ik zorg voor goede kleding en visagie. Soms moet je gewoon zeggen: zo wil ik het hebben. Punt. En gelukkig heb ik een vrij kritische omgeving, waardoor ik redelijk normaal blijf.

Nieuwe kapper

De kritiek van kijkers komt tegenwoordig rechtstreeks binnen via social media. Dan gaat alles goed in een uitzending en vallen ze over mijn jasje. Pas had ik een week waarin ik via Twitter elke dag commentaar op mijn uiterlijk kreeg. Dan baal ik wel een beetje. Als ik heel vaak hoor dat ik een nieuwe kapper nodig heb, dan denk ik daar wel even over na. Maar meestal is het diep ademhalen en door. Mensen zijn soms verbaasd als ze horen wat we als nieuwslezer doen. Sommige kijkers denken dat wij echt alleen maar voorlezen. Daar lachen we dan maar om. Mensen ontwikkelen sowieso een vrij eendimensionaal beeld van je als je op televisie bent. Zo ben ik gek op harde gitaarmuziek, stevige rock. Muziek die je voelt, noem ik dat. Als tiener zat ik al voortdurend in de Effenaar (concertzaal in Eindhoven – red). En ik ga nog steeds naar concerten. Als ik bij een optreden van Rammstein sta, zeggen mensen weleens: dat had ik niet van jou gedacht. Grappig vind ik dat. Mensen zien vooral die mevrouw die keurig netjes het nieuws presenteert. Je wilt ook serieus en betrouwbaar overkomen, maar dat betekent niet dat je niet meer los mag gaan bij een concert.

Suf gewerkt

Mijn oudste is ook van de muziek, de jongste heeft meer interesse in het mediawereldje. Mijn man en ik vinden het wel belangrijk dat onze dochters gaan studeren, maar ze moeten vooral iets kiezen wat ze leuk vinden. Het vormende van een opleiding is al goed en als het dan je hart heeft, kom je er wel. Mijn pad was duidelijk, soms vraag ik me weleens af hoe het was gegaan als ik een omweg had gekozen, in welke werelden ik dan terecht was gekomen. Zo nu en dan denk ik: ik moet meer weten, nog een studie doen. Ik wil me verdiepen in de moedertaal van mijn moeder, Duits, en zou wel yogaleraar willen worden. Maar voorlopig ben ik daar te druk voor. Ambitie, het feit dat ik heel goed wist wat ik wilde worden en ook een beetje geluk: die dingen hebben me gebracht waar ik nu ben. Je moet de kansen pakken die op je pad komen. Ik heb me in het begin van mijn carrière suf gewerkt op 0-uren-contracten. In de jaren 80 riepen ze dat de kans op een baan klein was. En tegenwoordig kunnen werkgevers ook weer uit zo veel mensen kiezen dat het belangrijk is om je bijvoorbeeld met een opleiding te verbreden en verdiepen. Ik laat mezelf nog altijd coachen. Eens in de zo veel tijd ga ik naar een oud-docent van me, dan kijken we uitzendingen van mij terug. ”De laatste tijd kijk je te streng”, zegt hij dan. Of: ”Je wordt wat slordig met uitspreken aan het eind van je zinnen.” Hij is kritisch, en onafhankelijk. Heel prettig.

Geen tv-persoonlijkheid

Ik ben nu 48 en ik weet wel dat ik dit werk niet tot mijn zeventigste zal doen.

Maar wanneer weet ik wat het juiste moment is om te stoppen? Ik ben goed in wat ik doe en vind het leuk. Een ander tv-programma hoeft niet zo nodig. Ik ben tenslotte journalist, geen televisiepersoonlijkheid. Maar als ik wat anders moet gaan doen, zal ik niet minder gelukkig zijn. Ik kan schrijven, vind het leuk om te spelen met taal. Daar zou ik best meer mee willen doen. Ik coach nu af en toe al mensen in bijvoorbeeld spreken in het openbaar, ook daar zou ik in verder kunnen. Misschien word ik wel buitenlandredacteur. Of toch yoga­juf. Voorlopig blijft dat tussen droom en daad.”

Wie is Suzanne Bosman?

Naam: Suzanne Bosman (48)
Geboren in:
Zandvoort
Opleidingen:
atheneum, journalistiek
Bekend van:
Met het Oog op Morgen, Hier en Nu (radio), Radio 1 Journaal
Actueel:
sinds 1999 nieuwslezer bij RTL Nieuws, schrijft wekelijks een column op de website van RTL en heeft een muziekrubriek in de RTL Nieuws-app
Houdt van:
hardlopen, hard fietsen en harde muziek
Burgerlijke staat:
getrouwd, twee dochters

Meer inspiratie?

Lees ook de verhalen van andere BN’ers, zoals van een succesvolle columniste, bekende acteur en een Tweede Kamerlid. Of ontdek nu welke opleidingen en beroepen bij jou passen met de gratis LOI Beroepsinteressetest. Een van de nauwkeurigste beroepsinteressetests die op dit moment in Nederland op internet te vinden is.

Bekijk alle interviews Doe de beroepsinteressetest