Toon 0 resultaten

Solliciteren op je eigen baan. Vroeger kwam dat niet voor. Tenminste, niet dat ik weet. Misschien zegt dat iets over mij. Je weet het maar nooit. De baas had besloten dat het werk met minder mensen moest worden uitgevoerd én dat hij niet wilde ”afspiegelen.” Zoals het hoort. Solliciteren, dat moest het maar worden. Zo kwam het dat op een maandagochtend om kwart voor 10 mijnheer van D. bij mij binnenkwam. Fred van D. welteverstaan. Fred was een IT’er en werkte al lang bij de baas. Hij had in de loop der tijd de inhoud van zijn takenpakket zelfstandig vormgegeven. Fred was zo’n man waarvan niemand wist dat hij aanwezig was. Werkdagen trokken in alle rust en eenvoud aan hem voorbij. Over zijn niet-bestaan zou ik poëzie kunnen schrijven. De achterliggende gedachte van het solliciteren ontging hem volkomen, zo bleek al snel. Als aanloop op mijn volgende vraag vertelde ik Fred dat ik IT bij uitstek een werkomgeving vond waarin je je altijd, voortdurend en niet aflatend diende te ontwikkelen. Ik was ervan overtuigd dat je zonder continue training SAP-tabellen niet meer van een Watervalmethode zou kunnen onderscheiden. Alsof ik wist waar ik het over had. Maar dat geheel terzijde. Ik wilde vervolgens graag van Fred weten op welke wijze hij de afgelopen jaren zijn kennis up-to-date had gehouden. Wat hij had gedaan om aantrekkelijk te blijven voor zijn baas. De vraag was gesteld. Ik zweeg en pakte intussen de pen op, om zijn komende antwoord te registreren. Voor later, als er keuzes moesten worden gemaakt op basis van het geleverde bewijs. De selectie dus. Maar Fred zweeg eerst geruime tijd en zei toen: ”Niets.”
”Niets?”
”Nee, niets.”
”Hoezo, niets?”
”Nou gewoon, niets.”
Huiver.
Hij wist wat hij wist. Dat had hij ooit geleerd. Die beperkte kennis gaf hem enige zekerheid, maar daar kwam nu helaas een einde aan. Zijn collega’s hadden hun kennis namelijk wel bijgehouden.
De uiteindelijke selectie was eenvoudig.
Dag Fred van D.

Jeroen Riemeijer, eigenaar Riemeijer ArbeidsMediation & HR Consultancy