Toon 0 resultaten

Hij werd afgewezen door vier toneelscholen, maar Dirk Zeelenberg (Toscaanse Bruiloft, Divorce) liet zijn droom om acteur te worden nooit varen. Dan maar extra hard werken, en doordrammen. Met resultaat. ”Als je iets echt heel graag wilt, lukt het bijna altijd.”

De liefde voor acteren ontstond toen ik veertien jaar was. Ik zat in een bandje op de middelbare school en werd gevraagd om een liedje in te zingen voor een film van Veilig Verkeer Nederland. De regisseur vroeg me voor een rol in de film, waarin ook Peter Faber speelde. Toen dacht ik: hé, dat is leuk. Ik had de smaak te pakken gekregen en zat vanaf dat moment vijf keer per week alleen in de schouwburg om veel theater te zien. Soms ging er een vriendje mee, maar heel vaak niet. Dat maakte me niet uit. Ik wilde het meemaken, voelde me verwant met die wereld. Zeventien was ik toen ik me aanmeldde voor de toneelschool. En na de eerste afwijzing voor nog drie andere. Maar ik werd nergens aangenomen. Ik denk wel dat ik een leuke tijd had gehad op zo’n school, maar ik ben ook wel een autodidact. Ze vonden me te veel gevormd. En ik heb van nature een hekel aan docenten. Ik denk dat ze dat hebben gevoeld. Nu zeggen mensen weleens tegen me: ‘Je zal wel iets van hahaha hebben naar die toneelscholen’. Maar zo ben ik niet. Die mensen hebben mij in die tijd met al hun kwaliteiten afgewezen, dat kan.

Vertederend

Ik liet me door die afwijzingen helemaal niet uit het veld slaan. Mijn drang was zo sterk. Natuurlijk was het soms ook een verdrietige periode, maar mijn wil was groter. Als je iets echt heel graag wilt, lukt het bijna altijd. Daar ben ik van overtuigd. Tenzij ik Aretha Franklin zou willen worden, daar heb ik gewoon de stem niet voor. Maar ik denk absoluut dat het me lukt als ik registeraccountant wil worden, zelfs al heb ik daar geen aanleg voor. Je moet gewoon doordrammen. Dat werkte bij mij in elk geval wel. Ik was zo’n type dat de brommer pakte omdat ik had gehoord dat er een speelfilm werd geproduceerd in Amsterdam. Vanuit mijn woonplaats Heemstede reed ik, zestien jaar oud, naar de producent. Ik belde aan en vroeg of ik mocht meespelen in de film. Dat vond hij zo vertederend dat het mocht.

Meteen presteren

Ik heb vanaf die tijd altijd betaald werk gehad. Acteur Ton Lutz zag mij spelen in een jongerenproductie van Toneelgroep Amsterdam en liet me auditie doen voor een rol in De zaak Kenny. Daarna vroeg actrice Mary Dresselhuys mij om samen met haar Harold & Maude te spelen. Als 21-jarige speelde ik al toneelstukken. Als je er dan zo’n vier per jaar doet, loop je er na vier jaar zestien voor op mensen die dan van de toneelschool komen. Ik wist al vroeg wat de praktijk inhield. Nog een voordeel van geen opleiding hebben, is dat de kans groter is dat je je puurheid behoudt. Nadeel is dat je meteen moet presteren. Soms moet je weleens kunnen klooien. Bij mij kwam alles wat ik deed meteen voor het voetlicht.

Gezond mechanisme

Hoewel ik mijn hele leven heel goed van toneel, film en televisie heb kunnen leven, wist ik al vroeg dat ik niet alleen daarvan financieel afhankelijk wilde zijn. Op mijn 28e richtte ik Om de Haverklap Producties op, waarmee ik twaalf jaar lang evenementen heb georganiseerd. Het begon met dat ik iets leuks wilde organiseren op de zondagmiddag. Dat werd De Club (in Marcanti in Amsterdam – red.). En het werd een hit. Uiteindelijk hadden we zestien man in dienst. Ik organiseer nog steeds weleens evenementen. En reclamecampagnes via Twitter met Spreadthebrand.com. Ik doe die dingen omdat ik ze leuk vind. Daar hoort die commerciële kant bij. Je kunt het wel leuk vinden om feestjes te geven, maar het is een gezond mechanisme dat iets zichzelf bedruipt en dat je er iets aan overhoudt. Ik heb ook nooit mijn neus opgetrokken voor commercials. Ik ben ervoor verguisd door menig vroegere toneelschoolleerling. Ook om het meewerken aan commerciële theaterproducties van Joop van den Ende.

Krullen eruit

Drie jaar lang speelde ik met plezier Wouter in de commercials van de LOI. Ik heb nog bij collega Pierre Bokma advies ingewonnen. Hij gaf me tips hoe ik zo’n Leidse bal moest spelen. Ik werd in die tijd helemaal niet herkend, omdat mijn krullen er voor de opnames uit werden gehaald. Als ik er tien keer per jaar op ben aangesproken, is het veel.

Mensen vonden de spotjes leuk of ze vonden ze vreselijk. Ik voel me niet persoonlijk aangesproken als de rol die ik speel mensen irriteert. Ik spéél namelijk. En daarnaast, dat soort kakkers is toch ook vreselijk?! Wouter leverde de LOI 98 procent naamsbekendheid op. Dat is gigantisch. Ik zou zo weer meewerken als ze me vragen. Heel leuk om in de huid van zo’n figuur te kruipen. En als je daar ook centjes mee verdient, is daar toch niets mis mee?

Nooit geschaamd

Dat ik bekendsta als een commercieel acteur vind ik prima. Ik heb niets met de zogenaamde kunsthoek of ‘goede hoek’. Ik heb me ook nooit voor commercieel werk geschaamd. Het is gewoon werk, dat ik altijd met liefde heb gedaan. Hoewel ik dus niks heb tegen commercie, doe ik niets alleen voor het geld. Ik ben wel eens voor iets gevraagd waarbij ik geestig moest doen terwijl ik het niet geestig vond. Dat doe ik dan niet. Tegenwoordig doen steeds meer acteurs commercials. Mijn ervaring is dat iedereen die er het hardst tegen schreeuwt het als eerste doet. Zo lachwekkend. Ik denk dat mensen nu wel inzien dat ze daar meer geld mee verdienen dan met andere dingen.

Ups en downs

Ik geef me altijd voor 150 procent, of het nu een personage in een toneelstuk is, kakker Wouter of David in Divorce. Ik zie een rol goed spelen als een plicht, ik kan niet anders. Mooie rollen spelen, is mijn doel. Bekend worden is nooit een doel geweest. Ik vind herkend worden ook niet vervelend, het hoort erbij. Spelen in een serie als Divorce, die zo’n groot succes is, is aan heel veel kanten fijn. Je wordt voor allerlei dingen gevraagd: presentaties, dagvoorzitterschappen, jury’s, openingen. Leuke nevenklussen, en er komt meer acteerwerk op me af. Bij mij gaat het altijd met ups en downs. Een regisseur zei pas tegen me: ‘Goh, jij bent ook voor de zesde keer in je leven beroemd geworden’.

Geluk afdwingen

Ik heb een enorme vechtersmentaliteit. Mijn hele leven heb ik moeten knokken voor alles. Ik heb echt nooit iets cadeau gehad, nooit. Dat is om gek van te worden. Er zijn mensen die een strandtent beginnen en dan loopt het meteen. Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Ik begon De Club en er moest tweeënhalf jaar geld bij. Toen begon het pas te lopen. Voor alles heb ik me gek moeten werken. Dat is niet erg, want je leert de dingen waarderen. Maar ik had het wel eens leuk gevonden als het wat makkelijker was gegaan. Ik geloof er zeker in dat sommige mensen geluk hebben. Maar geluk is ook iets dat je kunt afdwingen. Dat heb ik gedaan. Het grootste geluk is tevreden zijn in het leven. En ik ben heel tevreden met mijn leven. Ik heb de meest fantastische vrouw en drie topkinderen, wat wil je nog meer? Mijn gezin heeft me ultiem levensgeluk gebracht. Liefdesgeluk. Mijn kinderen zijn de reden dat ik zelfs tijdelijk ben gestopt met toneel. Je bent in de speelperiode vaak en lang van huis, en ik wil bij hen zijn. Een opgave? Voor je kinderen iets laten gaan, is geen opgave. Het komt wel weer als ze wat ouder zijn.”

Wie is Dirk Zeelenberg?

Naam: Dirk Zeelenberg (44)
Geboren in: Rotterdam
Opleiding: HAVO
Bekend van: diverse theaterproducties, tv-series als All Stars en Meiden van De Wit, films als Antonia, Het 14e Kippetje en Zwartboek
Actueel: Momenteel in de bioscoop te zien in Toscaanse Bruiloft en vanaf maart in het tweede seizoen van Divorce en in de film Hartenstraat
Burgerlijke staat: getrouwd, drie kinderen

Meer inspiratie?

Lees ook de verhalen van andere BN’ers, zoals van een succesvolle producer en dj, bekende weervrouw en oud-proftennisser. Of ontdek nu welke opleidingen en beroepen bij jou passen met de gratis LOI Beroepsinteressetest. Een van de nauwkeurigste beroepsinteressetests die op dit moment in Nederland op internet te vinden is.

Bekijk alle interviews Doe de beroepsinteressetest