Toon 0 resultaten

In elke editie een scherpe column van Jeroen Riemeijer

”Er werd geklopt en meteen zwaaide de deur open. Ik had haar weleens eerder gezien, maar nooit gesproken. Ze liep tegen de veertig en was dit keer bijzonder ”bloemig” gekleed. Ze kwam met mij praten over haar toekomst, die noodgedwongen buiten het bedrijf lag. Baan weg, zij weg. Het blijft wonderlijk dat juist in die situaties persoonlijke ontwikkeling weer belangrijk wordt gevonden. Daar is dan alle tijd en geld voor. Of het wordt daar in elk geval voor vrijgemaakt. Een paniekerige inhaalslag, zo lijkt het vaak. Het werd mij onmiddellijk duidelijk dat ik dit gesprek niet snel zou vergeten. Ze gaf aan dat ze een training wilde volgen om haar kansen op de arbeidsmarkt te vergroten. Ze stak meteen van wal: ”Je zult me wel een gek wijf vinden en denken dat ik van lotje getikt ben.” Even stopte ze. Waar zou ze mee komen? ”Ik wil astronaut worden. Dan weet je dat vast en … dat gaat me lukken ook.” Ze klonk stellig. Duurzaamheid was haar vakgebied, maar nu beschreef ze ruimtelijke vrijheid als haar hoogste ideaal. Bij haar was geen enkele twijfel te bespeuren. Bij mij des te meer. Ja hoor, lieverd. Tuurlijk. Ik wil ook drummen bij Golden Earring, tafelheer zijn bij Matthijs en een avondje uit met Eva Jinek. Om maar eens iets te noemen. Een gek wijf, dat vond ik haar inderdaad. Maar dat zeg je niet, dat denk je alleen maar. En dat bleek onjuist. Ze was serieus. Ze wilde geen LinkedIn-training of taalcursus bij de nonnen. In een razende mensencentrifuge wilde ze laten testen of de G-krachten haar zouden opbreken. Want met zo’n bewijs dat ze niet duizelig te krijgen was, moest de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA haar wel accepteren. Was haar verwachting. Uiteindelijk bleek NASA een stap te ver. Ze is nu bezig met commerciële ruimtereizen. Is het dan toch waar dat wat de geest kan bedenken, de geest ook kan bereiken? Ik begin het te geloven.”

Jeroen Riemeijer, eigenaar Riemeijer ArbeidsMediation & HR Consultancy