Toon 0 resultaten

Op de huidige arbeidsmarkt liggen de banen niet bepaald voor het oprapen. Hoe ga je daar als werkzoekende mee om? Hoe verwerk je de ene na de andere afwijzing? En hoe zorg je ervoor dat je via een omweg uiteindelijk toch leuk werk vindt? Simpel: kom in actie!

Martine van den Heuvel (29) was in 2008 op wereldreis toen haar onbezorgdheid plaatsmaakte voor lichte paniek. ”Ik las alleen maar berichten over een totale crisis in Nederland. Er was geen werk en de arbeidsmarkt lag er redelijk kansloos bij. Ik had een HBO-diploma journalistiek op zak, maar mijn baankansen zouden bij terugkomst klein zijn. Dan ga je nadenken en jezelf tegen het licht houden.

Inspirerende mensen

Tijdens mijn reis praatte ik veel met mensen. Dat inspireerde me en maakte me nieuwsgierig naar andere culturen. Ik wist relatief weinig over zo veel dingen, merkte ik. In combinatie met het vooruitzicht dat ik thuis zou komen zonder baan, begon ik te denken dat dit de uitgelezen tijd was om meer kennis op te doen en mijn cv nieuw leven in te blazen. Eenmaal terug in Nederland dook ik bijna automatisch het ”sollicitatiecircuit” in. Maar na een paar maanden vruchteloos brieven schrijven, was ik behoorlijk ontgoocheld. Ik werkte in de horeca om mijn rekeningen te betalen; verder hield het niet over. In mijn hoofd laaide het idee over een nieuwe studie weer op.

Grote stimulans

Mediabedrijven zochten in die tijd vooral webredacteuren, maar ik had daar geen ervaring mee. Toen ben ik stage gaan lopen bij hockey.nl om bij te leren. ”Vrijwilligerswerk” dus, maar het had effect. Al na een maand kreeg ik freelanceopdrachten en aanbevelingen waardoor ik ook kon gaan freelancen bij een krant en een sportzender. Dat was een grote stimulans. Ik heb ervan geleerd dat je ook dingen moet aangrijpen die op korte termijn niet zo veel opleveren. Ik ben er nu van overtuigd dat zoiets je op langere termijn altijd iets oplevert. Ondertussen had ik ook de stap naar de collegebanken gemaakt. In augustus 2009 was ik begonnen aan de bachelor Geschiedenis. Twee jaar later deed ik de master Holocaust- en Genocidestudies. Omdat ik al een HBO-diploma had, mocht ik het tweede en derde jaar combineren. Pittig naast mijn verschillende werkzaamheden, maar leerzaam en goed voor mijn zelfvertrouwen.

Een echte baan

Na mijn diploma-uitreiking in augustus 2012 vroeg het NIOD Instituut voor Oorlogs-, Holocaust- en Genocidestudies of ik stage wilde komen lopen. Eerst zag ik dat niet zitten. Ik was afgestudeerd en wilde dolgraag een echte baan. Ik maakte dus opnieuw het dagelijkse rondje langs vacaturesites, social media en kranten. Na weer een week sollicitatiebrieven schrijven achter de geraniums en talloze afwijzingen, was ik het zat. Toen dacht ik: ik ga die stage wel doen! En wat bleek op mijn eerste dag? Het NIOD had ineens iets meer budget, waardoor ik niet als stagiaire maar als werknemer begon. Geluk of niet: het is in mijn ogen ook het resultaat van dingen blijven proberen. Zo ben ik ook heel bewust vrijwilligerswerk gaan doen naast mijn studie. Omdat het me leuk leek en ik onder de mensen wilde komen, en omdat het goed is voor je cv.

Luisterend oor

Sinds januari 2012 begeleid ik voor Stichting Quality Centre Vluchtelingenvrouwen een 13-jarig meisje. Dat is wekelijks coachingswerk op vrijwillige basis. Ik help haar met huiswerk, praat veel met haar en ben een luisterend oor. Zij vindt dat waardevol en voor mij is het dat ook. Ik krijg er een goed gevoel van en ging daardoor bijvoorbeeld nadenken over een baan in het onderwijs. Ik was ook vrijwilliger voor Amnesty International. Dat leverde me interessante contacten op. Bovendien ontvangen alle vrijwilligers als eerste hun vacatures. Door van alles te proberen, heb ik de afgelopen jaren mijn kennis flink opgehaald en er profijt van gehad. Van waardevolle ervaringen tot een baan als medewerker Publieksactiviteiten en Communicatie bij het NIOD. Ik weet nu dat het goed is om andere dingen te doen. Zo’n fase haalt je uit je comfortzone en maakt je creatiever. Ik heb nu ook een idee voor een eigen bedrijfje en ben daar voorzichtig mee begonnen. Die stap had ik zonder deze ervaringen nooit gezet.”