Toon 0 resultaten

”Hij wilde Elvis worden. Maar Rocky, Rambo of Prince was ook goed. Bastiaan Ragas (41) werd van allemaal een beetje. Hij verkocht platen en acteerde in films, tv-series en musicals. Ook op zijn cv: schrijver, voice-over en theaterproducent. ”Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als nu, omdat ik mijn eigen ding doe.”

”Te speels. Die opmerking stond in al mijn rapporten. Ik was snel afgeleid, vond het lastig om me te focussen op één ding. Nog steeds eigenlijk. Ik vind het leven leuk en interessant en wil van alles doen. Lange tijd leek het erop dat dit me alleen maar tegenwerkte, maar een paar jaar geleden heb ik die onrustige kant van mezelf omarmd door heel veel verschillende dingen te gaan doen. Nu zie ik het juist als mijn kracht. Zo voelde het toen, als kind, nog niet. Dankzij die aantekening in mijn rapporten begon ik op de MAVO, maar ik zat daar eigenlijk onder mijn niveau en vond het afschuwelijk. De meeste leerlingen hadden een ander interessegebied. Ik had vrienden op het VWO en een vriendinnetje op het Gymnasium, maar ging zelf na de MAVO naar de HAVO. Ik bleef namelijk snel afgeleid. Uiteindelijk ben ik met een prima lijst geslaagd.

Rare behoefte

Mijn vrienden en vriendinnen gingen studeren, ik niet. Ik ging op reis met het internationale gezelschap Up with People; zingen, dansen en muziek maken. Ideetje van mijn moeder. ”Als ie niet wil studeren en toch zo speels is …”, moet ze hebben gedacht. Ik zag het meteen zitten. Ik zou naar 90 verschillende plaatsen in een stuk of vijf landen gaan. Ook naar Amerika, dat leek me heel cool. Als ik erop terugkijk, is die periode heel bepalend geweest voor hoe ik tegen de maatschappij aankijk. Ik verbleef bij gastgezinnen en hoorde de rijken zeiken over de armen en andersom. Ik begreep ze allebei wel. Daarvan leerde ik dat iedereen een verhaal heeft waar wel een kern in zit. Mensen willen graag een label aan iets of iemand hangen om het hanteerbaar te maken. Ik doe het automatisch ook, al vind ik het een rare behoefte. Iedereen moet de ruimte krijgen om zichzelf te ontdekken.

Strakke shirtjes

Ik wil zelf ook niet in een hokje worden gestopt. Dat stond me tegen aan het oriëntatiejaar Tvk (Theater vormingsklas – eenjarige vooropleiding van verschillende theateropleidingen), dat ik na Up with People deed. Ik wilde entertainen zoals Frank Sinatra. Zingen, acteren en grappen maken. Maar theater, televisie en muziek waren toen nog heel gescheiden werelden. Prettig dus dat halverwege dat jaar zang- en dansgroep Jeans op mijn pad kwam. Daarmee heb ik een jaar lang in de theaters opgetreden. Muziek maken en zingen deed ik als kind al. Ik wilde Elvis worden. Of Rocky, Rambo of Prince. Rijk en beroemd zijn, leek me wel wat. Toen ik op mijn 21ste werd gevraagd voor boyband Caught in the Act, dacht ik dat het ging gebeuren. Maar de eerste twee jaar waren best treurig. Dan stonden wij daar in onze te strakke shirtjes onze dansjes te doen en kregen we vooral bier in onze nek.

Hysterisch

De doorbraak kwam pas toen we een rolletje kregen in de Duitse versie van Goede Tijden Slechte Tijden. In Duitsland waren we een paar jaar lang heel succesvol. In Nederland kwam het niet zo van de grond. Dat vond ik eerst wel jammer, maar later realiseerde ik me dat het ook wel lekker was dat ik hier gewoon ongestoord de kroeg in kon. In Duitsland was het hysterisch. In 1998, om precies te zijn op 16 augustus – de dag waarop Elvis in 1977 stierf, daarom weet ik dat nog – gaven we ons laatste concert. Zes jaar was genoeg. Natuurlijk, ik verdiende veel geld, maar daar stond tegenover dat ik vast zat aan een contract. Terwijl het juist tussen je twintigste en dertigste zo fijn is om te lanterfanten, om te doen waar je zin in hebt.

Lekker vrij

Het voelde lekker om vrij te zijn. Ik bracht een soloplaat uit in Duitsland, maar die flopte. Niet veel later werd ik gevraagd auditie te doen voor de musical Aida. Een prachtige rol, een goed verhaal en mooie muziek. Daarna volgde De 3 Musketiers. Stond ik daar tussen ervaren musicalacteurs als Henk Poort en Stanley Burleson. Een totaal andere wereld. Het feit dat je geen opleiding hebt, voelt op dat soort momenten als een manco. Zeker in het begin, bij het opbouwen van je carrière, wordt dat je wel aangewreven. Nu heb ik daar geen last meer van. Trouwens, veel mensen in mijn vak zijn autodidact of hebben een opleiding maar werken in een ander genre.

Gruwel

De musicalwereld vond ik fantastisch. Het niveau van spelen en produceren is in Nederland van een ongelofelijk hoog niveau. Een leerzame periode. Toch koos ik ervoor om eruit te stappen. Je zit bij musical in zo’n strak format, speelt acht dagen per week dezelfde voorstelling. Ik ben geen type om steeds maar weer hetzelfde te doen. Ik had een kind en een hypotheek ja, maar om daarom vast te houden aan die zekerheid vind ik een gruwel. Dus ik stortte me op een nieuw album, dat wederom geen succes werd. Afschuwelijk natuurlijk. Maar ik had wél rollen in tv-series en films, kreeg een column in Flair en ik mocht een boek met verhalen over het vaderschap schrijven. Heel leuk, al was ik even bang dat mensen zouden denken: ”O, hij moet ook zo nodig schrijven.” Als je cd’s floppen, durf je niet veel te verwachten. Maar het werd een bestseller. En ik mocht nog een boek maken. In de tussentijd richtte ik een theaterproductiebedrijf op. Ik speelde in een voorstelling van acteur en producent Rick Engelkes en dacht: ”Dat is leuk, dat wil ik ook!”. In mijn eerste productie, Help ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt naar het boek van Kluun, speelde ik zelf de hoofdrol omdat het zo bij me paste. De tweede, Haantjes, produceer ik alleen maar. Als je twintig jaar lang afhankelijk bent geweest van wat anderen je aanbieden, is het heel lekker om zelf te kunnen kiezen.

Werkende vader

Conclusie is wel dat het heel hard werken is. Ik klaag niet, want het is fijn dat ik het kan doen. Maar je moet wel keuzes maken als je daarnaast een gezin met vier kinderen hebt. Ik doe veel op werkgebied, maar weinig privé. Voor een werkende vader ben ik best veel thuis. Doordeweeks zit ik niet tot 4 uur ’s nachts in de kroeg, dat gaat niet als je kleine kinderen hebt. Je moet in je hoofd en hart prioriteiten stellen. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als nu, omdat ik mijn eigen ding doe. Wat de toekomst brengt op werkgebied weet ik niet, maar ik maak me niet druk. Ik heb altijd gewerkt en blijf ondernemen. Een vaste baan heb ik nooit gehad. Mijn oom Rijk zei altijd: ”Ga niet voor een baas werken, dat zorgt ervoor dat je licht blijft.” En zo is het. Ik wil me vrij voelen, me kunnen ontwikkelen. Maar ik kies niet heel bewust een pad. Al zoekende vind ik mijn weg wel.”

Wie is Bastiaan Ragas?

Naam: Bastiaan Ragas (41)
Geboren in:
Lisse
Opleidingen:
MAVO, HAVO, NIMA A
Bekend van:
boyband Caught in the Act, hoofdrollen in de musicals Aida en De 3 Musketiers, tv-series (Gooische Vrouwen, Trauma 24/7) en films als Sportman van de Eeuw en De Indiaan.
Actueel:
speelde en produceerde Help ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt, is voice-over bij verschillende tv-programma’s, schreef Maar je krijgt er wel heel veel voor terug en zijn tweede boek, Papa is heel even aan de telefoon, is net uit. Produceert in het seizoen 2013-2014 Alles went behalve een vent (met Joke Bruijs en Gerard Cox) en gaat het theater in met een cabaretvoorstelling.
Burgerlijke staat:
getrouwd met tv-presentatrice Tooske Ragas, vier kinderen

Bastiaan Ragas

Meer inspiratie?

Lees ook de verhalen van andere BN’ers, zoals van een succesvolle producer en dj, bekende weervrouw en oud-proftennisser. Of ontdek nu welke opleidingen en beroepen bij jou passen met de gratis LOI Beroepsinteressetest. Een van de nauwkeurigste beroepsinteressetests die op dit moment in Nederland op internet te vinden is.

Bekijk alle interviews Doe de beroepsinteressetest