Toon 0 resultaten

”Fidan Ekiz (35) overwon haar angsten en onzekerheden voor dat ene doel: haar droombaan. Het ”HAVO-meisje uit Rozenburg” maakt nu documentaires, is tv-presentatrice én tafeldame bij De Wereld Draait Door. Soms moet ze zichzelf even knijpen. ”Ik heb dingen waargemaakt die een brug te ver leken.”

”I did good. Dat dacht ik toen ik een tijdje terug voor een groep studenten van de School voor Journalistiek (SvJ) stond. Daar, in Utrecht, studeerde ik jaren geleden ook. Ik heb me er vaak onzeker gevoeld, gedacht dat ik het niet kon. Nu werd ik gevraagd om adviezen te geven aan mensen die, net als ik toen, dromen van een carrière in de journalistiek. Zo voor die zaal vol mensen voelde ik voor het eerst dat ik het goed heb gedaan.

Ik was niet zo’n meisje dat altijd al precies wist wat ze wilde worden. Ik haalde achten en negens op de HAVO, maar ging toch naar de MAVO in mijn woonplaats. Ik wilde bij mijn vriendinnen zijn. Op de HAVO voelde ik me niet op mijn gemak. Misschien lag het ook wel aan hoe ik eruitzag. In de brugklas zeiden ze in de wc tegen me: ”Dit is het meisjestoilet hoor.” Ik leek net een jongetje.

Heel nieuwsgierig

De HAVO deed ik later alsnog, want ik wilde studeren. Ik weet niet of je die drang kunt afschuiven op het feit dat mijn ouders Turks zijn. Zij hebben die kans nooit gekregen, maar als kind zag ik dat helemaal niet zo. Ik was gewoon heel nieuwsgierig en mijn ouders hebben dat gestimuleerd. Mijn vader las veel en keek films, mijn moeder heeft een artistieke, creatieve kant. Ik heb van allebei een beetje. Intellectueel wilde ik worden; ik las en schreef gedichten, keek arthousefilms en documentaires. In die tijd was ik totaal niet cynisch, zullen we maar zeggen, alles kon. Mijn zus, die VWO deed, nam brochures mee naar huis over studies. Journalistiek zat daarbij. Toen ik die folder las, dacht ik: dat is precies wat ik wil. Je leert veel, doordat je voor elk verhaal moet researchen, vragen moet stellen. Dat zou mijn nieuwsgierigheid voeden. En schrijven natuurlijk, daar hield ik van.

Bleu buitenbeentje

Met de trein naar Utrecht, dat was voor een dorpsmeisje al de wijde wereld intrekken. Op de open dag van de SvJ voelde ik al dat ik me daar kon ontwikkelen. Studeren geeft zo veel vrijheid. Je treedt buiten je vertrouwde wereldje, moet jezelf opnieuw bewijzen.

Makkelijk vond ik het niet. Ik was nog zo bleu, voelde me een buitenbeentje. En doordat ik één vak maar niet haalde, kreeg ik mijn propedeuse pas in het tweede of derde jaar. Ik wil altijd uitblinken in alles wat ik doe, maar daar lukte dat niet. Frustrerend. Ik heb meerdere keren gedacht dat die opleiding het niet was voor mij. Er was een docent die vond dat ik, samen met een Marokkaanse medestudente, op bijles voor grammatica moest. ”Anders red je het niet”, zei hij.

Statement

Natuurlijk schreef ik niet alleen maar foutloze topverhalen. Maar ik wist ook dat journalistiek om meer draait dan dat; om creativiteit, nieuwsgaring, nieuwsgierigheid.… Ik had echt het ge­voel dat die docent strenger voor ons, studenten met een andere etnische achtergrond, was dan voor andere studenten. Toen ik mijn diploma had gehaald, heb ik het gekopieerd en op zijn deur geplakt. Dat was mijn statement. Ik was zo blij dat ik klaar was. Ik wilde mijn grote helden – journalisten die documentaires maken, reizen, als correspondent werken – achterna. Daar heb ik alles aan gedaan. Als je werk wilt doen dat je leuk vindt, moet je dat zelf creëren. Ik probeerde bij het Rotterdams Dagblad over Turkije te schrijven en op te vallen. Toen de functie van correspondent voor de GPD (de persdienst voor regionale kranten – red.) in Istanbul vrijkwam, kreeg ik die baan. Ik was de enige bij de GPD die Turks sprak; een beetje geluk moet je ook hebben.

Altijd op pad

Dolgelukkig was ik. Ik belde elke ochtend met mijn opdrachtgever, leverde vier artikelen per week. Dat is veel voor een correspondent, hoorde ik later. Zelfs wanneer mijn familie of vrienden langskwamen in Istanbul ging ik op pad. Achteraf vind ik dat overdreven. Alsof ik van mezelf nooit vrij mocht hebben, geen sociaal leven mocht opbouwen. Aan de andere kant: een goede referentie naar aanleiding van mijn correspondentschap zorgde er wel voor dat ik, met amper tv-ervaring, bij Pauw & Witteman werd aangenomen. Na vier jaar was ik toe aan wonen en werken in Nederland. Ik had over zo’n beetje alles wel geschreven in Turkije en mijn familie en vrienden woonden natuurlijk ook nog in Nederland. Het was precies het goede moment, want later had ik waarschijnlijk nooit meer een tv-carrière kunnen opbouwen. Terwijl ik televisie zo leuk bleek te vinden. Dat bondige, in een korte tijd toch iets interessants laten zien; ik krijg er een kick van. Dat mensen zeiden dat ik er oog voor had, was een extra motivatie om ermee door te gaan.

Super eng

Bij Pauw & Witteman heb ik ontzettend veel geleerd over televisie maken. Daardoor wist ik ook dat het moment daar was om een documentaire over de generatie van mijn ouders, die vanuit Turkije naar Nederland is gekomen, te maken. Dat was altijd een droom en die kans kreeg ik van de VARA, waar ik in dienst was gekomen. In diezelfde periode deed ik mee aan een brainstorm over een tv-programma, waarna de vraag kwam of ik vóór de camera wilde. Super eng vond ik het eerste programma waaraan ik meewerkte. Maar mijn nieuwsgierigheid won het van mijn angst en het smaakte naar meer. Als je met je hoofd op televisie komt, en vooral in DWDD, volgt ook de kritiek. Ik krijg er een dikke huid van, kan steeds beter relativeren. Ik kan als tafeldame wel lief gaan zitten kijken en niets zeggen, maar ik wil het gesprek op gang houden. Het is niet leuk om vervolgens dingen over jezelf te lezen waarvan je denkt: zo ben ik niet. Maar ik weet inmiddels dat mijn leven er niet van afhangt. Ik zou het erger vinden als ze bij DWDD zeggen dat ze niet met me door willen, dan dat iemand op Twitter roept dat-ie me niet leuk vindt.

Eigen pretpakket

Met de jaren ben ik zelfverzekerder geworden. Het enige wat blijft, is die angst om iets te moeten doen wat ik niet leuk vind of minder goed kan. Dat is het nadeel van je eigen pretpakket op werkgebied creëren. Ik hoef echt niet beroemd te zijn, maar gezichtsbekendheid is wel belangrijk omdat het deuren opent naar de dingen waarvan ik gelukkig word: regisseren, op pad gaan, mensen interviewen, persoonlijke verhalen horen.

Toch beheerst mijn werk niet meer mijn hele leven. Vroeger had ik geen rust, ging ik maar door. Ik heb kansen gekregen en geluk gehad, maar ik heb me ook te pletter gewerkt. The sky was the limit. Nu kan ik denken: als ik doe wat ik nu doe, ben ik gelukkig. Op die film regisseren na dan, en die Oscar natuurlijk.”

Wie is Fidan Ekiz?

Naam: Fidan Ekiz (35)
Geboren:
Rozenburg
Opleidingen:
MAVO, HAVO, School voor Journalistiek (SvJ) aan de Hogeschool van Utrecht
Werkte als:
journalist bij Rotterdams Dagblad, Turkije-correspondent (GPD, RTL Nieuws), redacteur bij Pauw & Witteman en Waan van de Dag
Is nu:
documentairemaker (het prijswinnende Veerboot naar Holland), tv-presentatrice (Vrouw & Paard, Storm op Komst en Let’s Make Love) en tafeldame bij De Wereld Draait Door
Burgerlijke staat:
relatie

Meer inspiratie?

Lees ook de verhalen van andere BN’ers, zoals van een succesvolle producer en dj, bekende weervrouw en oud-proftennisser. Of ontdek nu welke opleidingen en beroepen bij jou passen met de gratis LOI Beroepsinteressetest. Een van de nauwkeurigste beroepsinteressetests die op dit moment in Nederland op internet te vinden is.

Bekijk alle interviews Doe de beroepsinteressetest